ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံသား


ကၽြန္ေတာ့္ဘဝ ကေသာင္းကနင္းေတြ ေမြးကတည္းက စသည္ဟု ဆိုရ မည္လားမသိ။ စမ္းေခ်ာင္းဇာတိ ကၽြန္ေတာ့္ မွတ္ပံုတင္က ပန္းတေနာ္ နံပါတ္၊ ေနာက္ပိုင္းႏိုင္ငံသား ကဒ္ေခတ္တြင္ ဒလနံပါတ္ ျဖစ္သြား၏။ နံပါတ္ေျပာင္းသြားေသာ္လည္း ေမြးဖြားရာ ဇာတိကို ရန္ကုန္ဟုသာ ေတာက္ေလွ်ာက္ ေဖၚျပခဲ့ရာမွ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ထဲတြင္မူ ေမြးဖြားရာ ေဒသ ဝါးခယ္မျဖစ္ရ ျပန္သည္။ ထိုသို႔ အဆီအေငၚ မတည့္မႈေတြက သူ႔အလိုလိုျဖစ္လာၾကသည္ေတာ႔မဟုတ္။ အားလံုးပင္ သူ႔အေၾကာင္းႏွင့္ သူ၊ သူ႔အဆက္အစပ္ႏွင့္ သူ ျဖစ္ၾကရသည္ ခ်ည္းပင္။

ကၽြန္ေတာ္ (အေမ့စကားအတိုင္းေျပာရလွ်င္) အခါလည္သားတြင္ ေဖေဖ႔ အဆံုးအျဖတ္ျဖင့္ မိသား တစ္စုလံုး ပန္းတေနာ္ က်ံဳတံုး ေက်းရြာ သို႔ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ ခဲ့ၾက၏။ ထိုမွာေနခိုက္ မွတ္ပံုတင္ေတြ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ ကြင္းဆင္း ေဆာင္ရြက္ေပး သည္ႏွင့္ ၾကံဳႀကိဳက္ေသာေၾကာင့္ အသက္ျပည့္သူေတြ (အေဖ အေမႏွင့္ အစ္ကိုႀကီး) ကို ကဒ္ျပားထုတ္ေပးကာ က်န္မိသားစုဝင္မ်ားကို မွတ္ပံုတင္အမွတ္ သတ္မွတ္ ေပးၿပီး စာရင္းသြင္း ထားခဲ့ေလရာ ေလးႏွစ္သားကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ မိသာစုအားလံုး မွတ္ပံုတင္ နံပါတ္ကိုယ္စီႏွင့္ျဖစ္ ခဲ့ၾကေလသည္။ အခ်ိန္တန္သည့္ အခါ (ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္သည့္အခါ) ထိုအမွတ္ႏွင့္ပင္ မွတ္ပံုတင္ကဒ္ကို ဆိုင္ရာျမိဳ႔နယ္ရံုး သို႔သြားေရာက္ ထုတ္ယူလိုက္ ရံုပင္ျဖစ္သည္။ အႏွီစီမံခ်က္အရ ရန္ကုန္ဇာတိအေဖႏွင့္ ဝါးခယ္မဇာတိအေမသာမက ရန္ကုန္မွာ ေမြးၾကေသာ သားသမီးမ်ား အားလံုး မွတ္ပံုတင္မွာ ပန္းတေနာ္နံပါတ္ေတြခ်ည့္ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့၏။


သို႔ေသာ္ ထုိအစီအစဥ္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုအိမ္ေျခယာေျခမျမဲသူေတြအတြက္ အဆင္ေျပသင့္သေလာက္ မေျပခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္မွတ္ပံုတင္ လုပ္ရမည့္အခ်ိန္တြင္ရန္ကုန္မွာ ျပန္လည္ အေျခခ်ေနၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ ေနထိုင္ရာၿမိဳ႕နယ္ (စမ္းေခ်ာင္း) အမ်ိဳးသား မွွတ္ပံုတင္ရံုးသို႔သြားရ၏။ ပထမဆံုး အႀကိမ္ မွတ္ပံုတင္ ျပဳလုပ္ရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သန္းေကာင္စာရင္းတြင္ ပန္းတေနာ္နံပါတ္ေရးသြင္း ၿပီးျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ စမ္းေခ်ာင္းရံုးမွ မွတ္ပံုတင္ထုတ္မေပး။ ဆိုင္ရာၿမိဳ႕နယ္ (ပန္းတေနာ္) မွသာ ထုတ္ေပး ခြင့္ရွိသည္။ ၿမိဳ႕နယ္ျခင္းဆက္သြယ္ ေတာင္းခံေပးမည္ဆိုကာ ယာယီမွတ္ပံုတင္စာရြက္သာ ထုတ္ေပး လိုက္သည္။ မစုတ္မျပဲေအာင္ အထူးသတိထားရသည့္ ဖူးစကက္စာရြက္တစ္ဝက္စာ ထိုယာယီ မွတ္ပံုတင္ သည္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းသားဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးသာမက လုပ္ငန္းခြင္ဝင္သည့္တိုင္ ကိုင္ေဆာင္ခဲ့ရေသာ ႏိုင္ငံသားအသိအမွတ္ျပဳလက္မွတ္ျဖစ္ေလသည္။

 
ၿမိဳ႕နယ္ခ်င္း ဆက္သြယ္ေတာင္းခံေပးမည္ဆိုေသာ မွတ္ပံုတင္ကဒ္ျပားမေရာက္လာသည့္အျပင္ ယာယီ စာရြက္က ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ့ ေနၿပီး ကိုယ္တိုင္ျပန္တမ္းဝင္အရာတစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္တိုင္ ယာယီ မွတ္ပံုတင္ ကိုင္ေနရသည္ကိုလည္း ရွက္လာသည့္အဆံုး ကေလးဘဝ က ျဖတ္သြားျဖတ္လာရံုမွအပ မေရာက္ဘူးခဲ့သည့္ ပန္းတေနာ္ၿမိဳ႕သို႔ေရလမ္းခရီးျဖင့္ ကိုယ္တိုင္ သြားေရာက္ကာ (ထိုအခ်ိန္က ကားလမ္း ခရီးေတြ မရွိေသး) အသိတစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ေပးထားေသာ မွတ္ပံုတင္ရံုးအရာရွိထံ ဝင္ေတြ႔ၿပီးေနာက္ ေန႔ခ်င္းၿပီးမွတ္ပံုတင္ကဒ္ကို ျပဳလုပ္ခဲ့ရ၏။ မွတ္မိသေလာက္ ထိုကဒ္ျပားသည္မွတ္ပံုတင္ကဒ္ျပားသာ ျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ ကဒ္ျပားမဟုတ္ေၾကာင္းကို ‘မည္သည့္ ႏိုင္ငံသားဟုေဖၚျပရံုျဖင့္ ဤလက္မွတ္ကိုင္ေဆာင္သူသည္ အကယ္စင္စစ္ ထိုႏိုင္ငံသားျဖစ္သည္ ဟု သက္ေသခံျခင္း အလ်င္း မရွိေစရ’ ဟု ထင္ရွားစြာရိုက္ႏွိပ္ထားေလသည္။ ငါးႏွစ္ခန္႔ ထိုကဒ္ျပားကို ကိုင္ေဆာင္ၿပီးေနာက္ နဝတ အစိုးရတက္လာၿပီး ႏိုင္ငံသားကဒ္ေတြ အသစ္ ထုတ္ေပးသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ္က လုပ္ငန္းခြင္ရွိရာ ဒလ ၿမိဳ႕နယ္မွာေနသည္မို႔ ဒလနံပါတ္ျဖင့္ထြက္ရွိခဲ့၏။ ယင္းမွာ စမ္းေခ်ာင္း ဇာတိကၽြန္ေတာ္ ႏိုင္ငံသား မွတ္ပံုတင္ အလိုအရ ဒလသားျဖစ္ရျခင္းအေၾကာင္းျဖစ္ေလသည္။

ဝန္ခံရလွ်င္ ယၡဳအခါကမၻာေက်ာ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံသားဥပေဒကိုတိတိက်က်ကၽြန္ေတာ္ မသိ။ ယင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ သည္ေမြးရာပါႏိုင္ငံသားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထိုဥပေဒႏွင့္အက်ံဳးဝင္ၿပီးျဖစ္ခါ သိရန္ မလိုဟု ယူဆထား၍ျဖစ္မည္။ ႏိုင္ငံသားမိဘႏွစ္ပါးတို႔မွ ႏိုင္ငံအတြင္းမွာေမြးဖြားခဲ့ျခင္းသည္ ေမြးရာပါႏိုင္ငံသား ျဖစ္ဘို႔ရာ လံုေလာက္ေသာအခ်က္မဟုတ္ပါလား။ သို႔ေသာ္ ဤအခ်က္ျဖင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မိဘေတြ ႏိုင္ငံသားမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာဘို႔ရာ အတန္ခက္မည္ထင္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူတို႔တစ္ေတြ ကိုလိုနီေခတ္မွာ ေမြးဖြားခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ မိဘမ်ား၏မိဘ ကၽြန္ေတာ့္ဘိုးဘြားမ်ား ေမြးဖြားခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ကိုလိုနီေခတ္ဦးပိုင္း ျဖစ္ရာ ႏိုင္ငံသားျဖစ္မႈႏွင့္ပတ္သက္၍ တိက်ေရရာေသာ ဥပေဒတစ္ရပ္ပင္ရွိပံုမေပၚ။ တိုင္းတစ္ပါးသားတို႔၏လက္ေအာက္မွာ တိုင္းရင္းသားမဟုတ္ သူမ်ား ဝင္ထြက္ သြားလာအေျခခ်မႈႏွင့္ ေသြးေႏွာမႈေတြ မလြဲမေသြ ၾကံဳရမည္ျဖစ္ရာ ဥပေဒတစ္ရပ္သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မရွိသည့္အခါ မည္သူေတြႏိုင္ငံသားျဖစ္ထိုက္သည္ကို တိတိပပေျပာဘို႔ရာမလြယ္။ ႏိုင္ငံသားဆိုသည္ကို သတ္မွတ္ရာတြင္လည္း ႏိုင္ငံတစ္ခုအတြင္း အစဥ္အဆက္ ေနထိုင္ရံု ထိုႏိုင္ငံမွာေမြးဖြားရံုႏွင့္ ၿပီးျပည့္စံုသည္ မဆိုသာ။

အထူးသျဖင့္ ယခုကဲ့သို႔ႏိုင္ငံကူးေျပာင္းအေျခခ်သူေတြပိုမိုမ်ားျပားလာသည့္ကာလမ်ိဳးတြင္ ထိုကိစၥ ပိုမို ရႈပ္ေထြး၍ အျငင္းပြားဘြယ္ ရာေတြရွိႏိုင္သည္။ ႏိုင္ငံတစ္ခု၏အစီးအပြားႏွင့္ ဓေလ႔ထံုးဆံ ဘာသာစကား စာေပယဥ္ေက်းမႈ အစရွိသည္တို႔ကို ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုး တန္ဘိုးထားစိတ္ တိုးတက္ေအာင္ၾကံေဆာင္လိုစိတ္ ျခံဳ၍ေျပာရလွ်င္ ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္ဆိုသည္ ထိုႏိုင္ငံမွာေမြးဖြားျခင္းႏွင့္ေနထိုင္ျခင္းတို႔ျဖင့္ သာလွ်င္ တိုင္းတာ၍ မရစေကာင္း။ ထိုသို႔တိုင္းတာသေရြ႕ ႏိုင္ငံ၏ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကိုေဘာင္ခတ္ ထားသလိုရွိမည္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္အျမင္သာျဖစ္ပါသည္။ စင္စစ္ လူ႔သမိုင္းဆိုသည္ကိုက ေရြ႕လ်ားအမဲလိုက္သမားမ်ား (Hunter-gatherers) အစုအဖြဲ႔လိုက္ ေရႊ႕ေျပာင္း အေျခခ်ရင္း ႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း လူသားမ်ိဳးႏြယ္စုမ်ား အျဖစ္ေပၚေပါက္ ခဲ့ျခင္းျဖစ္ရာ နယ္ေျမကူးသန္းမႈမ်ား သမိုင္းစဥ္ဆက္ ရွိေနၾကမည္သာျဖစ္၏။ အေနာက္ႏိုင္ငံသားအခ်ိဳ႕ သူတို႔၏မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ကို နာမည္မွတစ္ဆင့္လုိက္လံရွာေဖြရာတြင္ ေရျခားေျမျခား သမုဒၵရာျခားသည္အထိေရာက္ရွိ အဆံုးသတ္ၾကသည္မွာ ထိုသေဘာပင္ျဖစ္သည္။ ဒီအင္ေအ စံနစ္ ေပၚေပါက္လာေသာအခါ ရွာေဖြရပိုမိုလြယ္ကူတိက်လာသည္ႏွင့္အမွ် နဖူးစာရြာလည္ေသြးေႏွာသည့္ သာဓက ပုိမိုထင္ရွားလာေလသည္။

ကၽြန္ေတာ့္မိခင္ဘက္မ်ိဳးဆက္သည္ မႏၱေလးမွျဖစ္ၾက၏။ အဖြားမကြယ္လြန္မီက တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္ပါ ဝင္စားစြာ ေျပျပခ်က္မ်ားအရ အဖြားတို႔ဘိုးဘြားေတြက မင္းခစားနန္းတြင္းသူနန္းတြင္းသားေတြျဖစ္သည္။ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူသည့္အခါ (ေခတ္ပ်က္ေတာ့ဟု အဖြားေျပာေလ႔ရွိသည္) နန္းတြင္းကိုစြန္႔ခြာၾကရာ၌ အခ်ိဳ႔က ျပည္နယ္ ေတြဘက္ အခ်ိဳ႕ေျမလတ္ပိုင္း အခ်ိဳ႔႕ကေအာက္အရပ္သို႔တိုင္ေအာင္ ေရာက္ရွိၾကသည္။ အဖြားတို႔က ေအာက္အရပ္သို႔စုန္ဆင္းသည့္အစုအဖြဲ႔တြင္ပါဝင္ၿပီး ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသ ဝါးခယ္မႏွင့္ က်ံဳမေငးတို႔ဘက္မွာ အေျခခ်ခဲ႔ ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ စင္စစ္ မႏၱေလးသည္ပင္အဖြားတို႔မ်ိဳးရိုးဇာတိ အစစ္ အမွန္ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မည္။ ဤသည္ကိုေတာ့ အဖြားေျပာျပျခင္းမဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာဆင္ျခင္ မိျခင္းျဖစ္၏။ အဖြားမကြယ္လြန္မီက တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ဝါကၽြတ္တိုင္း ျပည္လယ္ျပင္ေမာင္ႏွမေခၚ ရွမ္းေမာင္ႏွမကို ရိုးရာအျဖစ္ကန္ေတာ့ေလ႔ရွိရာ အဖြားတို႔ဘက္တြင္ ရွမ္းမ်ိဳးရွမ္းႏြယ္ရွိခဲ့ပံုရသည္ဟု ဟု ယူဆစရာျဖစ္ေလသည္။ အဖြား၏ ပံုပန္းသ႑န္ကလည္း ရွမ္းတိုင္းရင္းသူလို ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ျဖစ္၏။ မိခင္ ဘက္မွအဖိုးကို ကၽြန္ေတာ္မျမင္ဘူး။ သို႔ေသာ္ကၽြန္ေတာ့္မိခင္က အသားညိဳျဖစ္ရာ အဖြားႏွင့္မတူ အဖိုးႏွင့္တူပံုရသည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ကၽြန္ေတာ့္မိခင္ဘက္မွာ ရွမ္းဗမာ တိုင္းရင္းသား စစ္စစ္ေတြဟု ေျပာႏိုင္ေလသည္။

ဖခင္ဘက္က်ေတာ့ တိုင္းရင္းသားမစစ္။ ႏိုင္ငံသားမစစ္ဟုပင္ေျပာ၍ရမည္လားမသိ။ အေၾကာင္းမွာ ဖခင္ ဘက္မွ ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးသည္ တရုပ္ျပည္ယူနန္နယ္ဘက္မွကူးသန္းဝင္ေရာက္လာသူတစ္ဦး ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ပင္။ ဖခင္၏မိခင္ ကၽြန္ေတာ့္အဖြားသည္လည္း ဝါးခယ္မဇာတိ ျဖစ္ရာ သူတို႔ေတြမည္သို႔ေတြ႔ဆံုၿပီး အေၾကာင္းပါၾကသည္မသိေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္မွာပင္ အေျခခ်ၾကၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ဖခင္အပါအဝင္ သာသမီးေလးဦးကုိ လမ္းမေတာ္ ၁၉ လမ္းမွာေနထိုင္စဥ္ေမြးဖြားခဲ့၏။ ကၽြန္ေတာ္၏ ဖခင္သည္ တတိယေျမာက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ပထမဆံုးသားေယာက္က်ားေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ (တရုပ္ အသိုင္းအဝန္းထံုးဆံ) မ်ိဳးႏြယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ရန္ ရည္ရြယ္ အားထားခံခဲ့ရပံုရေလသည္။ ဤသည္မွာ လူႀကီးစကားဝိုင္းထဲဝင္၍ နားေထာင္ေလ႔ရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္ကတည္းက ၾကားသိ ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ၿပီး ထိုအတြက္ဖခင္၏ ရပ္တည္ခ်က္ႏွင့္ စြန္႔စားခန္းမွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သူရဲေကာင္းပံုျပင္ တစ္ခုႏွယ္ မွတ္သားစရာ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။

အဖိုးအဖြားတို႔က သမီးႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို မိန္းခေလးမို႔ ပညာေရးအားမေပးေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ ဖခင္ကိုမူ သားႀကီးၾသရႆအျဖစ္ (သူတို႔နည္းသူတို႔ဟန္) ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ပံုရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ေခတ္က တရုပ္မိသားစုမ်ားအားထားရာ တရုပ္ေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းတြင္ အပ္ႏွံကာပညာသင္ေစ သည္။ ဖခင္ကတရုပ္ေက်ာင္း မတက္ဟုၿငင္းဆန္သည္။ အတင္းအၾကပ္ တက္ေစေသာအခါ ေက်ာင္း လြယ္အိပ္ကို ကြမ္းယာဆိုင္မွာ ပိုက္ဆံေပး၍ အပ္ႏွံၿပီးတစ္ေနကုန္ေလွ်ာက္သြားကာ ေက်ာင္ဆင္းခ်ိန္က်မွ လြယ္အိပ္ယူ၍ အိမ္ျပန္သည္။ လူႀကီးမ်ား သိသြားေသာအခါ ေက်ာင္းမေျပးေစလိုလွ်င္ ဗမာေက်ာင္းထားေပး ရန္ အတိုက္အခံျပဳေျပာ သျဖင့္ ေနာက္ဆံုး မိဘမ်ားကလိုက္ေလ်ာၿပီး ေက်ာင္းေျပာင္းေပးရေသာဟူ၏။ သို႔ေသာ္ အလယ္တန္းအေရာက္တြင္ စစ္ႀကီးျဖစ္ လာေသာေၾကာင့္ ပညာေရးရပ္ဆိုင္းသြားခဲ့ရသည္။ ထိုမွ အဖြား၏ဇာတိ ဝါးခယ္မဘက္သို႔ စစ္ေရွာင္ရင္း ဝါးခယ္မသူအေမႏွင့္ ဖူးစာဆံုၿပီး ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ အိမ္ေထာင္က်သည္။ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ရန္ကုန္သို႔ျပန္လာကာ စမ္းေခ်ာင္းဘက္မွာေန၍ ၾကံဳရာက်ဘမ္း လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၾက၏။ ထိုမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ (ကၽြန္ေတာ့္အထိ) သားသမီးေလးေယာက္ ေမြးသည္။ က်န္သားသမီး သံုးေယာက္ကိုမူ ပန္းတေနာ္မွာႏွစ္ေယာက္ ဝါးခယ္မမွာ တစ္ေယာက္ေမြးခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။

ဤသို႔လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္မွာ ေဒသေတြကြဲျပားသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား၏ ေမြးရာဇာတိေတြ ကြဲျပား ၾကေသာ္လည္း ႏိုင္ငံသားျဖစ္ျခင္းႏွင့္ပါတ္သက္၍ (ဖခင္ဘက္ကေသြးေႏွာ သည့္တိုင္) စိုးစဥ္းမွ် သံသသယမရွိခဲ့ၾက။ ထိုေသြးေႏွာသူ အဖိုးက စစ္အတြင္းမွာပင္ဆံုးပါးခဲ့ၿပီး ဖခင္မွာလည္း ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ကြယ္လြန္ခဲ့ျပန္ရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုသစ္ပင္၏ ေသြးေႏွာ ရာဘက္ အကိုင္းမွာ ေစာေစာစီးစီးလဲၿပိဳ က်ိဳးျပတ္သလိုျဖစ္ ေနသည္။ သို႔ေသာ္ မ်ဳိးရိုးဇာတိဆိုသည္က ေဆြခုႏွစ္ ဆက္မ်ိဳးခုႏွစ္ဆက္ ေပ်ာက္ပ်က္တတ္ သည္ေတာ႔မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာရွိၿပီးသား တိုင္းျခားေသြးႏွစ္ဆယ့္ ငါးရာခုိင္ႏံႈးကို မည္သည့္အေၾကာင္းႏွင့္မွ် ေဖ်ာက္ဖ်က္၍မရ။ ျငင္းပယ္ရန္လည္းမျဖစ္ႏိုင္။ ယၡဳေခတ္ တြင္က်ယ္ေနေသာပံုခိုင္းျဖင့္ ျမင္သာေအာင္ေျပာရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေသြးအရာတြင္ တစ္မတ္သား စြန္းထင္းသူ။ ထိုအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဘာတစ္ခုမွ်တတ္ႏိုင္ သည္ေတာ့မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ စိုးေႏွာင့္ဗ်ာပါ တစ္စံုတစ္ရာမရွိ။ ႏိုင္ငံသားတစ္ဦးၿပီသေရးကို ဗီဇေသြးရာခိုင္ႏံႈးျဖင့္ တိုင္းတာလွ်င္ၿပီးျပည့္စံုသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မယံုႀကည္သလို ႏိုင္ငံသားတစ္ဦး အျဖစ္ ကိုယ္ေရးခဲ့ေသာသမိုင္းကိုကိုယ္ ရာႏံႈးျပည့္ အားရ ေက်နပ္မႈ ရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။

ငယ္စဥ္က တရုတ္စာသင္ရန္ျငင္းဆန္ခဲ့ေသာဖခင္သည္ ငွက္ေပ်ာပင္စိုက္မိလိုက္ဘပါ ဆိုေသာသေဘာ ကိုပင္ လက္မခံပဲ အရာရာျမန္မာဆန္ ခဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္ရံုမက ျမန္မာမႈကိုလြန္စြာ အေလးထားသူတစ္ဦး ျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိမီသမွ် ေျပာ၍ရသည္။ ၿပီးေတာ့ ေခတ္ပညာမေတာက္တစ္ေခါက္သာ တတ္ ေသာ္ျငား စာဖတ္နာ ေသာေၾကာင့္ ေခတ္မီစြာေတြးေခၚေျမာ္ျမင္တတ္သည္ကိုလည္း အိမ္မွာ ဧည့္သည္ မျပတ္ေသာ စကားဝုိင္းမ်ားမွ တစ္ဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ကြယ္လြန္သည့္အခါက်န္ရစ္ေသာ မွတ္စု မွတ္တမ္းမ်ား အရေသာ္လည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာႏိုင္၏။ ႏိုင္ငံေရး၌တက္ႂကြသူတစ္ဦးအျဖစ္ အိမ္ေစာင့္အစိုးရလက္ထက္တြင္ က်င္းပေသာ ေရြးေကာက္ပြဲ၌ တည္ျမဲႀကီးစိုးေသာအရပ္မွာ သန္႔ရွင္းအႏိုင္ ရေအာင္ စည္းရံုးခဲ့သျဖင့္ (ႏိုင္လည္းႏိုင္ခဲ့သည္) တည္ျမဲကို သြယ္ဝိုက္စြာ အားေပးေသာ စစ္တပ္၏ ညိဳညင္မႈခံရ သည္အထိျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္ဝါသနာပါျခင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးမွာ (ကိုယ္တိုင္ မလႈပ္ရွား သည့္တိုင္) စိတ္ဝင္တစားရွိျခင္းသည္ ဖခင္ဘက္မွ ဗီဇ ေၾကာင့္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုနိုင္သည္။ ေျပာရလွ်င္ လူဆိုတာႏိုင္ငံေရးသတၱဝါျဖစ္သည္ ဆိုေသာ အရစၥတိုတယ္၏စကားကို အရြယ္မေရာက္ခင္ ကပင္ ၾကားဘူး နားဝရွိေနခဲ့ျခင္းမွာ ဖခင္အေမြဟုဆိုႏိုင္ေသာ မွတ္စုမ်ား၏ေက်းဇူး ေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။

မိခင္ဘက္မွာ ႏိုင္ငံေရးဗီဇမရွိ။ သို႔ေသာ္ ပညာေရးဗီဇေတာ့ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မိခင္သည္ အတန္းစာ ဟုတၱိပတၱိ သင္ယူခဲ့ ဘူးျခင္းမရွိသည့္တိုင္ သူမ၏မိခင္ဘက္မွအဖိုး (ကၽြန္ေတာ့္ အဘိုး) က နယ္လွည့္ ပညာဝန္ဟု ေခၚၾက ေသာ ပညာေရး ဝန္ထမ္းျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အေမ့ထက္စာလွ်င္ အဖြားက စာပိုတတ္ျခင္းျဖစ္မည္ ထင္သည္။ အဖြားႏွင့္အေမတို႔၏ စကားမ်ား အတိုင္းျပန္ေျပာရလွ်င္ ထိုကၽြန္ေတာ္၏ အဘိုးမွာ သူ႔ေခတ္ႏွင့္သူ ဝါးခယ္မတြင္ ထင္ရွားေသာေက်ာင္းဆရာတစ္ဦီးျဖစ္ၿပီး သူ၏တပည့္ေတြထဲမွာ ေနာင္တြင္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာမည့္ ဦးႏုႏွင့္ စာေရးဆရာမႀကီး ခင္ႏွင္းယုျဖစ္လာမည့္ ေဒၚခင္စုတို႔ ေမာင္ႏွစ္မ အပါအဝင္ျဖစ္ခဲ့ၾက၏။ ထိုသို႔ေသာ အဘိုးက သူ႔သမီး (ကၽြန္ေတာ့္အဖြား) ႏွင့္ သား (အဖြား၏ေမာင္) တို႔ကို ပညာတတ္ႀကီးမ်ားျဖစ္ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ ျခင္းအတြက္မူ သံေဝဂအျဖစ္ဆင္ျခင္ရန္သာရွိေတာ့၏။ အဖြား၏ေမာင္ဆိုလွ်င္ ဦးႏုႏွင့္အတန္းတူသူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခဲ့ဘူးသည့္တိုင္ ပညာေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ အထက္တန္း အဆင့္ပင္ ၿပီးဆံုးခဲ့ဟန္မတူေခ်။ သို႔ေသာ္ မ်ိဳးဆက္ တစ္ဆက္ျခားသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ မိခင္၏ သားသမီးမ်ားထဲ၌ အတန္းပညာကိုခံုမင္သူအျဖစ္ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ (က်န္ညီအစ္ကိုမ်ားမွာ အေမ့ဖခင္ ဘက္ႏြယ္ကာ လက္မႈပညာဘက္မွာ အားသာၾကသည္္) ပါဝင္လာေသာအခါ ဘမ်ိဳးဘိုးတူသူအျဖစ္ အေမႏွင့္အဖြားတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာၾကသည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ထိုသို႔သတ္မွတ္ ခံရျခင္းအေပၚေက်နပ္မိသည္သာျဖစ္ေလသည္။

ပညတ္သြားရာဓာတ္သက္ပါသည္လားမသိ ကၽြန္ေတာ့္ဖခင္မွာတရုတ္ေသြးတစ္ဝက္ပါေသာ္ျငား တရုတ္ႏွင့္ မတူ။ အထူးသျဖင့္ အသားအေရမွာ အသားလတ္ဟုသာဆိုႏိုင္သည့္ မျဖဳမညိဳျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုႏွင့္ထိေတြ႔ဆက္ဆံရာ ပတ္ဝန္းက်င္က ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ကကသစ္ (တိုင္းျခားေသြး တစ္ဝက္ေရာလွ်င္ ကျပား တစ္စိတ္ေရာလွ်င္ ကကသစ္ဆိုလားကကတစ္ဆိုလား အရပ္အေခၚရွိေၾကာင္း မွတ္သားဘူးသည္) ေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း မေျပာလွ်င္မသိၾက။ တကၠသိုလ္တတိယႏွစ္ေႏြရာသီ၌ သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦးႏွင့္အတူ ခရီးထြက္ၾက ရင္း ေတာင္ႀကီးႏွင့္မႏၱေလးရွိ အေဒၚရင္းမ်ား (ကၽြန္ေတာ့္ဖခင္၏ အစ္မႏွစ္ဦး) ထံအလည္ေရာက္ကာ ၄င္းတို႔၏ သားသမီး (ကၽြန္ေတာ့္ဝမ္းကြဲ အစ္ကိုအစ္မ) မ်ားႏွင့္ပါ ေတြ႔ဆံုႏႈတ္ဆက္ ခဲ့သည္။ အျပန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက တအံ႔တၾသနွင့္ “မင္းတို႔ ဂႏၶာလရာဇ္မ်ိဳးေတြဆိုတာ ငါခုမွယံုတယ္ကြာ” ဟုေျပာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း “မင္းမွမဟုတ္ဘူး ငါလဲငါ့ကိုယ္ငါ ဘယ္အမ်ိဳးမွန္း ခုမွစိတ္ခ်လက္ခ်သိေတာ့တယ္” ဟု သူ႔စကားကို ေထာက္ခံလိုက္၏။ ေျပာမည္ဆို ေျပာေလာက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖခင္က မိခင္ (ကၽြန္ေတာ့္အဖြား) ဘက္လိုက္ကာ အသားညိဳေသာ္လည္း သူ႔အစ္မႏွစ္ေယာက္စလံုးက ဖခင္ (ကၽြန္ေတာ့္ အဖိုး) ဘက္သို႔လိုက္ သည္လားမသိ အသားျဖဴကာ မ်က္ရစ္မပါေသာ ေပါက္ေဖၚရုပ္ေတြျဖစ္ေနၾက၏။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔အိမ္ေထာင္ဖက္ ေတြကလည္း ေပါက္ေဖၚ စစ္စစ္ႀကီးေတြျဖစ္ကာ သားသမီးနာမည္ကအစ အခံ်ဳတို႔ အံကားတို႔ ကင္မလင္းတို႔ျဖစ္ ေနၾကသည္ကိုး။

ထိုအခါက်မွ သည္လိုအသိုက္အဝန္းထဲမွ တစ္မ်ိဳးတစ္ဘာသာခြဲထြက္လ်က္ ဘဝကိုထူေထာင္ခဲ့ေသာ ဖခင္ကို (ကြယ္လြန္ၿပီးမို႔) ရည္မွန္းကာ ေက်းဇူးတင္ရ၏။ ဖခင္ေၾကာင့္သာမဟုတ္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိ။ ထိုေခတ္ကတည္းကပင္ အက္ဖအာစီေခၚ ႏိုင္ငံျခားသား မွတ္ပံုတင္လက္မွတ္ ကိုင္ေဆာင္ရသူတို႔၏ သားသမီးမ်ား (ျပည္တြင္းမွာေမြးသည့္တိုင္) ဆရာဝန္ အင္ဂ်င္နီယာစသည့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ တက္ေရာက္ပညာသင္ၾကားခြင့္ မရွိျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ ေက်ာင္းဝင္ခြင့္ျပဳၿပီး ပညာသင္ႏွစ္အတန္ရမွ မိဘတစ္ဦးဦး အက္ဖအာစီျဖစ္ေၾကာင္းစစ္ေဆးေပၚေပါက္၍ဟုဆိုကာ ေရာက္သည့္ အတန္းမွ ထြက္ရသည္မ်ားပင္ရွိခဲ့ရာ ေနထိုင္ရာရပ္ကြက္အထိလွ်ိဳ႕ဝွက္ကြင္းဆင္း စစ္ေဆးစဥ္ မိသားစုအတြင္း တိတ္ၾကိဳင္တို႔ အန္းကူတို႔လို နာမည္ေတြရွိသည္ဟုေတြ႔ရွိသြားပါက ကိုယ္က်ိဳးနည္းႏိုင္သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ ေကာင္စီဝင္ေတြ အစိုးရအဖြဲ႔ဝင္ ေတြပင္ သည္ကေန႔ခန္႔ ေနာက္တစ္ေန႔ျပဳတ္ ရေလာက္ေအာင္ လက္သံေျပာင္လွသည့္ ထိုအက္ဖအာစီ တေစၦသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုေသြးမစစ္သူေတြကို ဘြဲ႔မရမခ်င္းေျခာက္လွန္႔ေနခဲ့ျခင္းမွာ သဘာဝက်ပါ၏။ သို႔ေသာ္ မ်က္ကမ္းတေစၦမေၾကာက္ဟု ေျပာကာမွေျပာေရာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထိုတေစၦသည္ ထင္သေလာက္ အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ခဲ့။

တေလာက ေရဒီယိုထဲမွာ မႏၱေလးျမိဳ႕ရွိ ေရွးေဟာင္းဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း၏ ရိုးရာအေမြ အႏွစ္ ပိသုကာလက္ရာမ်ားအေၾကာင္း အသံလႊင့္ခ်က္တစ္ရပ္ကို အမွတ္မထင္နားေထာင္မိရာက ေက်ာင္း အလႉရွင္မွာ သီေပါမင္း၏ေျမးေတာ္စပ္ေသာ နန္းတြင္းသူ တစ္ဦးႏွင့္အေၾကာင္းပါသည့္ ယူနန္နယ္သား တရုပ္လူမ်ိဳးတစ္ဦးဟု ၾကားရသည့္ခဏ ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးမိ၏။ ဝန္ခံရလွ်င္ ထိုအျပံဳးကို ေျမေခြးျပံဳးဟု ဆိုရမည္။ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္က ျမန္မာ့ဗိသုကာလက္ရာကို အံ့ခ်ီးရာမွ ရုတ္တရက္အမွတ္မထင္ (မႏိႈင္းေကာင္း ႏိႈင္းေကာင္း) ေျမေခြးအျမီးျပတ္ပံုျပင္ကို ဖ်တ္ကနဲသတိရမိလိုက္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ ဘႀကီးေတာ္ ဘုရား လက္ထက္ေနာက္ဆံုးထား ဝင္ေရာက္သူမ်ားကိုသာ ေမြးရာပါႏိုင္ငံသားအျဖစ္ သတ္မွတ္သည္ ဆိုေသာ ႏိုင္ငံသားဥပေဒသာ ထိုစဥ္ကတည္းက ျပဌာန္းၿပီးျဖစ္ခဲ့လွ်င္ သူတို႔ သားသမီးေတြ (ဘုရင့္ေျမးျမစ္ ေတြျဖစ္ၾကေစကာမူ) ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္အျပည့္အဝ ရွိမည္မဟုတ္သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း ႀကီးေကာင္ႀကီးမား က်မွ တေစၦေျခာက္ခံရမည္။ သို႔ေသာ္ ထိုႏိုင္ငံသား ဥပေဒထြက္ရွိခ်ိန္မွာ သူတို႔ေျမးေတာ္ ျမစ္ေတာ္ ေတြပင္ လူ႔ျပည္ညည္းၾကၿပီးျဖစ္ကာ ကၽြန္ေတာ္လည္းႏိုင္ငံသား ျဖစ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဥပေဒတစ္ရပ္သည္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ သက္ေရာက္ျခင္းမရွိေစရ။ ထိုသို႔ေသာ ကပ္သီးကပ္သပ္ အတြးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးမိျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

စင္စစ္ သည္ဥပေဒကလည္း အျခားဥပေဒေတြလိုမ်က္ႏွာအမ်ားသား။ လြပ္လပ္ၿပီးေခတ္ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ အထင္ကရ လမ္းစဥ္ပါတီဥကၠဌႀကီး၏ မုဆိုးဖို (လား တစ္ခုလပ္လား) ဘဝ ျပည္ပခရီးစဥ္တစ္ခုတြင္ ဥေရာပသူျဖစ္ႏွင့္ၿပီးသား ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ မဟာဆီမဟာေသြး (တစ္ခုလပ္) တစ္ဦးႏွင့္ ေတြ႔ဆံု ကၽြမ္းဝင္ကာ တရားဝင္ထိမ္းျမားရန္အေရး အတြက္ တည္ဆဲႏိုင္ငံသားဥပေဒကို လႊတ္ေတာ္သို႔ရဲရဲတင္ၿပီး လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ ေျပာင္းလဲပစ္သည့္သာဓက ရွိခဲ႔ဘူးသည္။ ထိုကဲ့သို႔ တိုင္းျခားေသြးမဟုတ္ သည့္တိုင္ ဥပေဒအရတိုင္းျခားသူတစ္ဦးကို တည္ဆဲဥပေဒႏွင့္ မညီညီေအာင္ညွိၿပီး ႏိုင္ငံသား လုပ္၍ရသလို ေမြးရာပါ ႏိုင္ငံသားစင္စစ္ျဖစ္ပါလ်က္ ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရး မေပးလိုသည့္အခါ တိုင္းတပါးသားႏွင့္အေၾကာင္းပါ သည္ကို အျပစ္လုပ္ကာ မျဖစ္မေနကန္႔သတ္ ဥပေဒျပဳခဲ့ၾကသည္ မ်ိဳးလည္းရွိသည္။ လူလုပ္ဥပေဒေတြ ေထြျပားလြန္းေသာ တိုင္းျပည္မို႔လည္း ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ျခင္းမျဖစ္ျခင္းကို သင္ဓုန္းဓားေပၚက ပ်ားရည္စက္ပမာ တင္စားရ မလိုပင္ ျဖစ္ေနသည္။

မည္သို႔ဆိုေစ ႏိုင္ငံသားတစ္ဦးမွာ ရပိုင္ခြင့္ရွိသလိုတာဝန္ရွိလည္းရွိေလရာ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ေက်းဇူးသစၥာကို ေစာင့္သိရိုေသျခင္းဆိုသည့္ တာဝန္မွာ အဓိကျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ ရပိုင္ခြင့္ဆိုရာမွာလည္း ဆင္းရဲေသာတိုင္းျပည္ အထူးသျဖင့္စံနစ္အလြဲ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အလြဲမ်ားေၾကာင့္ အဘက္ဘက္မွ ယိုသြင္း ေနေသာ တိုင္းျပည္တစ္ခုတြင္ ထိုအလြဲမ်ားအေပၚ အခြင့္ေကာင္းယူရန္ ဝန္ေလးသူတစ္ဦးအဖို႔ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ျဖင့္ ရရွိႏိုင္မည့္အခြင့္အေရးဆိုသည္မွာ ရုပ္ပိုင္းေရာ စိတ္ပိုင္းပါ (ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရလွ်င္) မက္မက္စက္စက္ ရွိလွသည္မဟုတ္။ ဖြံ႔ျဖိဳးၿပီး သို႔မဟုတ္ အေတာ္အတန္ ဖြံ႔ျဖိဳးဆဲ တိုင္းျပည္ေတြမွာ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြေျပာေနၾကသလို မဲေပးပိုင္ခြင့္သည္ အဓိကရပိုင္ခြင့္မဟုတ္ သေလာ ဟု ေျပာရေလာက္ေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ထိုအခြင့္အေရး ပီပီျပင္ျပင္ရသည္မွာပင္ မၾကာတတ္ေသး။ တာဝန္က်ျပန္ေတာ့ ၾကီးလွသည္မဆိုသာေသာ္လည္းရႈပ္ေထြးသည္။ အနည္းဆံုး စိုးမိုးမႈ မရွိေသာ တရားဥပေဒေတြကို အေလးထားေလးစားကာ လိုက္နာေနရသည္ကပင္လွ်င္ တစ္ခါတစ္ခါ ရူးေလာက္သည္။ မလိုက္နာလို႔လည္း ဘာမွမျဖစ္ဘူးဟု သက္ေသျပျပ သြားၾကသူေတြအၾကား သနားစရာ သတၱဝါ အျဖစ္ကိုခံယူဘို႔က သတၱိေခၚေခၚ မိုက္မဲမႈေခၚေခၚ စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာမႈတစ္ရပ္ေတာ႔ ရွိဘို႔လိုသည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေခတ္ျပိဳင္အေတာ္မ်ားမ်ား ဓနအင္အားစုေဆာင္းေကာင္းရံုေလာက္သာ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ကို ဖက္တြယ္ၾကၿပီး  သူရို႕ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြက် သည္ႏိုင္ငံႏွင့္ကင္းႏိုင္သမွ်ကင္းေစဘို႔
အခြင့္ရွာကာ ႀကံေဆာင္ေနၾက ျခင္းျဖစ္မည္လားမသိ။ 

သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆရာေမာင္ထင္၏ ထားဝယ္လံုခ်ည္ ဇာတ္လမ္းထဲက ျမင္းပန္းတိမ္သည္၏ ဇနီး သူ႕လင္သူခ်စ္သလိုမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ့္ႏိုင္ငံသားဘဝကိုကၽြန္ေတာ္ ယခုတိုင္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးဆဲ။ တစ္မတ္သားက သည္စကားမ်ိဳးေျပာရေကာင္းလားဟု ကမၻာ႔ေနရာ အႏွံ႔အျပားမွာ စည္းစိမ္ႀကီးေနၾကသူ ဇာမဏီေတြ သာကီဝင္ေတြ ရယ္ခ်င္ရယ္ၾကမည္။ ရွိေစေတာ့။ 


Comments

Popular posts from this blog

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေတာက္တဲ့

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တိုက္ပံု